Uit het niets betrokken zijn
en weer in het niets verdwijnen
worstelend met hoe klein
tot wat is verkleinen.

Medemenselijkheid als vak
verleid tot compromissen
tussen onrust en gemak
om de kern te missen.

Want er wordt voor mij gezorgd
mij geleid des Heeren hand
soms ben ik dan toch bezorgd
schreeuw ik, gil ik naar de kant.

Ruimte en tijd als stille reisgenoot
kaders om te laten gaan.
met meer aandacht voor “de nood”
essentie om in te gaan staan.

Onderweg zal ik wel vinden
wat mijn hand vind om te doen
deel mijn lot met mijn beminden
en ben betrokken, net als toen.