Schrijven is niet langer
waar ik me in kan uitten
is niet langer dragend voor
wat ik voel en denk
Vreemde paradox om dit
op te schrijven.

Alles is in zichzelf aanwezig
Is in zichzelf genoeg
Vraagt slechts betreden te worden
Om gekend te worden
en op te lossen.

Zou het zijn dat ik heb losgelaten,
wat ik als van mij beschouwde.
Mijn laatste halte alvorens verder te reizen,
in de leegte, in het oplossen in aanwezigheid.
De uiterlijke vorm, waar ik in woonde
waar ik met had gevestigd.
Met mij uithangborden:
Oplossen en Er kan.